سکانس اول:

اين همه محبت؟
اسماء همسر جعفر طيار، نقل مي کند:
در لحظه هاي پايان عمر حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها ، متوجه ي آن بزرگ زنان عالم بودم. ابتدا غسل کرد و لباس ها را عوض کرد و در خانه مشغول راز و نياز با خدا شد.
جلو رفتم، فاطمه را ديدم که رو به قبله نشسته، و دست ها را به سوي آسمان برآورده، چنين دعا مي کند:
پروردگارا ! به حق پيامبراني که آنها را برگزيدي، و به گريه هاي حسن و حسين در فراق من، از تو مي خواهم گناهکاران شيعيان من و شيعيان فرزندان مرا ببخشايي .

سکانس دوم:

واي بر ما اگر...
مگر نه اينکه پيامبر - ص - فرمود: فاطمه پاره ي تن من است هر کس او را اذيت کند مرا اذيت کرده است
و مگر نه اينکه آنچه فاطمه را اذيت ميکرد اين بود که مي ديد مردم دست از حمايت اميرامؤمنين کشيده اند و امام زمان خودشان را تنها گذاشته اند ؟ 
و يقينا امروز نيز آنچه فاطمه را مي آزارد اين است که ببيند ما امام زمان خود را تنها گذاشته ايم،
و او را فراموش کرده ايم . و يادمان رفته که مولامون به سفر رفته و تا ما آماده نشويم او باز نخواهد گشت. و زمين آباد نخواهد شد و انتقام فاطمه (س) گرفته نخواهد ذشد . پس براستي اگر ما آرزو داريم که هر چه زودتر انتقام ظلم هايي که به فاطمه رفته گرفته شود دو شرط دارد دعا و آماده شدن براي ظهور. ما کدام را انجام داده ايم؟
واي بر ما چه روزهايي که به شب رسيده و ما حتي يک بار هم به ياد آقاي غريبمون نبوديم.
واي بر ما اگر با اعمالمون فاطمه (س) را بيازاريم.
آن هم فاطمه اي با اين همه محبت!