** در اين نوشته آهوان استعاره از مردمان قديم است که صبح هاي جمعه، با اسب هاي زين کرده و سلاح هاي آماده به بيابان ها مي رفتند تا شايد مولايشان را ببينند و در رکابش باشند؛ و اينچنين انتظار عملي را به شيوه ي عصر خود تمرين مي کردند. باشد که ما هم... **

يا بقيه الله في الارضين

نديده ام، فقط شنيده ام زماني نه چندان دور همه چيز به گونه اي ديگر بود.

شنيده ام زماني نه چندان دور و جايي نه چنان دور، بلکه در همين حوالي اتفاقي بزرگ افتاد: "آهوهاي اين حوالي همه خود در پي صياد بودند."

و اين نه افسانه بود، نه خيال، واقعيتي بود که اتفاق افتاد.

شنيدم پدرم مي گفت:

آهوان شب ها به تضرع و روزها سر بر خاک هاي بيابان مي نهادند و چشمان گريان و منتظرشان را به جاده مي دوختند که بيايي . هيچ کس باور نمي کند، حتي آنان که به چشم خود ديدند، که صيد در پي صياد مي شتافت.

و هر بار که مي آمدي، آهوان صورت بر خاک نهاده و التماس کرده بودند که نگاهشان کني.

پدر گفت : صياد آنقدر مهربان و دوست داشتني بود که هر چه جراحت و زخم بود از آهوان دوا مي کرده است!

اما اکنون که ديگر نمي آيي، نمي دانم هنوز هم آن همه آهوي شيدا داري که سر به راحت بنهند و منتظر آمدنت باشند؟

هر چه هست خدا کند که خيلي زود بيايي تا ما هم
مثل آن آهوان عاشقت شويم، هر چند که براي عاشقي قدري دير شده است، به اندازه ي تمام سال هاي غربتت... .